موقعی که می خواستمت
می ترسیدیم نگات کنم
موقعی که نگات کردم
ترسیدم باهات حرف بزنم
موقعی که باهات حرف زدم
 ترسیدم نازت کنم
موقعی که نازت کردم
ترسیدم عاشقت بشم
حالا که عاشقت شدم
 می ترسم از دستت بدم 

خدایا می دونم گاهی وقتها اونقدر توی دنیای مادی غرق می شم که بعضی وقتها به خوبی هات، به مهربونی هات و حتی به بودنت شک می کنم. می دونم تا تو نخوایی برگی از درخت نمی افته همونجوری که می دونم اگه تو نخوایی هیچ اتفاقی نمی افته.

 خدایا میدونی از تو می ترسم. می ترسم ازاینکه چیزی از تو بخوام و مثل همیشه بهم بگی نه. می ترسم بگم نگاهشو دوست دارم. می ترسم بگم بهش نیاز دارم. می ترسم بهت بگم دوستش دارم.خدایا می ترسم بهش فکر کنم یا حتی توی دلم راهش بدم.خدایا از تو می ترسم از اینکه باز تو نخوایی و ازاینکه دوباره قصه دلتنگی هام آغاز بشه و داغ دلم تازه بشه و زخم کهنه دلم سر باز کنه... خدایا خیلی وقته که از دوست داشتن و محبت کردن می ترسم. خیلی وقته که حرفهای دلم رو ریختم توی خودم و دم نزدم، حتی اینجا هم نیومدم که بنویسم. نیومدم بگم توی این مدتی که اینجا نمی اومدم چقدر اتفاق افتاده. نیومدم بگم تمام این مدت فقط به اتفاقهایی که برام افتاد با لب هام خندیدم و با چشم هام گریه کردم و هیچ کس عمق فاجعه ای رو که توی این مدت برام اتفاق افتاد رو درک نکرد. حتی خودم هم گاهی اوقات به کارهایی که کردم شک می کنم. باورم نمی شه من...!اون تمنای از خودراضی این کارها رو کرده باشه. خدایا موندم اون تمنای پر از غرور کجا رفت، همون  تمنایی که حاضر بود بمیره ولی...

 خدایا الان که فکر می کنم می بینم اون تمنایی که التماست می کرد چقدر پاک بود و مهربون. چقدر دنیاش با دنیای الانش فرق داشت، توی اون دنیا تو بودی و یه عشق پاک ولی حالا چی؟! نه تو هستی و نه هیچ چیز دیگه..! فقط یه ترس مونده،ترسی که تمام وجودش رو گرفته. ترس از چیزهایی که ازتو بخواد و باز هم مثل همیشه ...

 ولی با تمام این چیزها ،خدایا به داده و نداده هات شکر...

زائری بارانی ام آقا به دادم می رسی؟

بی پناه و خسته ام،تنها به دادم می رسی؟

گر چه آهو نیستم اما پر از دلتنگیم

ضامن چشمان آهو به دادم می رسی

من دخیل التماسم را به چشمت بسته ام

هشتمین دردانه زهرا(س) به دادم می رسی؟

ولادت با سعادت هشتمین اختر تابناک امامت برهمه شما مبارک

یه روز بهم گفت: «می‌خوام باهات دوست باشم؛آخه می‌دونی؟ من اینجاخیلی تنهام».
بهش لبخند زدم و گفتم: «آره می‌دونم. فكر خوبیه.من هم خیلی تنهام».
یه روز دیگه بهم گفت: «می‌خوام تا ابدباهات بمونم؛ آخه می‌دونی؟ من اینجا خیلی تنهام».
بهش لبخند زدم و گفتم: «آره می‌دونم.فكر خوبیه.من هم خیلی تنهام».
یه روز دیگه گفت: «می‌خوام برم یه جای دور، جایی كه هیچ مزاحمی نباشه. بعد كه همه چیز روبراه شد تو هم بیا.«‌‌‌‌آخه می‌دونی؟ من اینجاخیلی تنهام».
بهش لبخند زدم و گفتم: «آره می‌دونم.فكر خوبیه. من هم خیلی تنهام».
یه روز تو نامش نوشت: «من اینجا یه دوست پیدا كردم. آخه می‌دونی؟ من اینجا خیلی تنهام».
براش یه لبخند كشیدم وزیرش نوشتم: «آره می‌دونم. فكر خوبیه.من هم خیلی تنهام».
یه روز یه نامه نوشت و توش نوشت: «من قراره اینجا با این دوستم تا ابد زندگی كنم. آخه می‌دونی؟ من اینجا خیلی تنهام».
براش یه لبخندكشیدم و زیرش نوشتم: «آره می‌دونم. فكر خوبیه.من هم خیلی تنهام».
حالا دیگه اون تنها نیست و من از این بابت خیلی خوشحالم و چیزی كه بیشتر خوشحالم می كنه اینه كه نمی دونه من هنوز هم خیلی تنهام ...!!!

روزى از روزها ، شبى از شبها ...

خواهم افتاد و خواهم مرد !

اما مى خواهم هرچه بيشتر بروم تا هرچه دورتر بيفتم

تا هرچه ديرتر بيفتم

نمى خواهم

حتى يك گام يا يك لحظه پيش از آنكه مى توانستم بروم ،

افتاده باشم !

" دكتر على شريعتى "

امشب اسمشو با قطره ای اشک از صفحه ای پاک کردم که تا به حال قدرت انجام دادنشو نداشتم. برام سخت بود ولی این کار رو انجام دادم تا ثابت کنم که هنوز هستم و می تونم.

عمر دراز ، ستودني نيست؛
 ستودني،
آن نقطه‌ي روشني‌ست كه نور خود را نثار آسمان مي‌كند.
 آن نقطه كوچك روشن ،
 دل نام دارد...!

 چی شد که یه دفعه این جوری شد،تنها مکان و زمانش فرق می کرد. از کجا یه دفعه ای جلوم سبز شد؟ یه لحظه مبهوت شدم ونگاهش کردم. نمی دونم چقدر طول کشید. خواستم فرار کنم و نزارم دوباره تاریخ و اتفاق هاش تکرار بشه .ولی دیر شده بود، چون وقتی به خودم اومدم دیدم که دارم ازش خداحافظی می کنم .انگار بعضی اتفاق ها باید بیافته دست خود آدمها هم نیست.

ولی هرچی بود آغاز یک شروع بود ...!(خدا عاقبتم رو ختم به خیر کند...!)

کاش ما آدمها یکمی معنی احساس و دوست داشتن رو بهتر درک می کردیم.

همسفر شدن با ابرها ،رسیدن تا اوج آسمان و رفتن به جاهای ناشناخته چه هیجانی داره. توی رویا موندن و تا قیامت واسه آرزوهات نقشه کشیدن چه لذتی داره. بوی بارون و گوش کردن به موسیقی طبیعت هم قشنگی خودشو داره.واقعا که بلند پروازی هم واسه خودش عالمی داره.

یادش بخیر بچه که بودم دلم می خواست جای بادبادکی باشم که تا اون بالا بالا ها برم و از اونجا زمین رو ببینم .فکر می کردم از اونجا می شه همه دنیا رو دید و به آدمهاش سلام کرد.یکمی که بزرگتر شدم بهم گفتن دنیا خیلی بزرگه اونقدر بزرگ که اگه بخوایی همه دنیا رو ببینی باید بالاتر از ابرها بری .ولی حالا می ببینم که دنیا خیلی کوچیکه اونقدر کوچیک که گاهی اوقات حس می کنی از کوچیکی دنیا داری خفه میشی.نمی دونم شاید راست می گن وقتی کوچیک هستیم دل بزرگی داریم و وقتی که بزرگ می شیم دلتنگ !

دلم می خواد به همون دنیای بچه گیم برگردم که تمام آرزوم پرواز روی ابرها بود.

فاصله دخترک تا پیرمرد یک نفر بود، روی نیمکتی چوبی، روبروی یک آبنمای سنگی.
پیرمرد از دختر پرسید:
- غمگینی؟
- نه.
- مطمئنی؟
- نه.
- چرا گریه می کنی؟
- دوستام منو دوست ندارن.
- چرا؟
- چون قشنگ نیستم
- قبلا اینو به تو گفتن؟
- نه.
- ولی تو قشنگ ترین دختری هستی که من تا حالا دیدم.
- راست می گی؟
- از ته قلبم آره
دخترک بلند شد پیرمرد رو بوسید و به طرف دوستاش دوید، شاد شاد.
چند دقیقه بعد پیرمرد اشک هاشو پاک کرد، کیفش رو باز کرد، عصای سفیدش رو بیرون آورد و رفت ...!

نمی دونم چرا چند وقته تا یه بچه می بینم اشک تو چشام جمع می شه و گریه ام میگیره شاید به خاطر اینه که بهشون حسودیم می شه! به اینکه بچه ان حسودیم می شه! حسودیم می شه که من دیگه بچه نیستم . . !!کاش می شد همیشه نی نی گولی و بچه موند . . شایدم گریه ام می گیره واسه اینکه اونا نمی دونن چه دنیایی در انتظارشونه؛ چه دنیای بی رحمی !!باید با چه مردمی سر وکله بزنن واسه اینکه نمی دونن دیگه هر بوسیدنی، هر دست به سر کشیدنی بی غرض نیست....! چقدر بچه ها دوست داشتنین!! حرف زدنشون....!! اینکه بلد نیستن دروغ بگن چقدر خوبه... و ما آدم بزرگا خیلی راحت یادشون می دیم . . ! تو مدرسه اگه خانوم معلم پرسید ماهواره دارین بگو نه نداریم: نگی امروز کجا ها رفتیما، اگه مامانی پرسید بگو رفتیم استخر... منو تو عین دو تا رفیقیم پسرم، رازامونو نباید هیشکی بدونه ، حتی مامان . . و خیلی راحت بچه شروع می کنه به دروغ یاد گرفتن!!یاد می گیره واسه اینکه موقعیتش خراب نشه ، به همه دروغ بگه . . دروغ بگو بازم دروغ بگو من باورم می شه . . !!چقدر واسه آدم بزرگا راحت و آسونه سیاه کردن روح سفید یه بچه . . . . . . . !!! من از اون آدمایی هستم که اصلا دوست ندارم بزرگ شم یعنی هر چه قدرم که گنده (!) شم دوس دارم کودک درونم شاد و سر حال باشه اگرچه خیلیا مسخرم کنن طی یه پاساژ گردی ای که چند روز پیش با دوستای هم دانشگاهیم داشتم، به این نتیجه رسیدم که من سلیقه ام با اونا یه کم فرق داره!! من دم هر اسباب بازی فروشی ای وای می ستادمو با هیجان نگاه می کردم! همه ی عروسکا و ماشینا و ... و البته با غر های متعدد دوستان مواجه می شدم خوب منم اون چیزایی که اونا نگا می کردن دوس نداشتم، اما اینجوری تو ذوقشون نمی زدم واااااااااااااااااای که چقده عروسکا باحالن!! من یه عالمه عروسک دارم!! مامانم میگه باغ وحش درست کردم تو اتاقم . . . اصلا میدونین چیه؟؟؟ من دوس دارم بچه بمونم . . . همیشه .........!!!

خدایا به خاطر این که هرگز تنهایم نمی گذاری از تو سپاسگذارم !
خدایا به خاطر این که هر گاه در جاده زندگی قدم هایم اندکی از راه راست سست می شود ، تو با تلنگری به راهم می آوری ، از تو سپاسگذارم !
خدایا ! ممنونم که هر زمان تو را از یاد برده و حضور سبزت را در کنارم فراموش کرده ام با نازل کردن بلایی کوچک مرا متوجه خود ساخته ای تا به یاد آورم که در برابر اراده بی نهایت ، هیچ چیز تاب ایستادگی ندارد !
خدایا ! از این که می بینم بزرگی چون تو ، همواره مرا زیر نظر دارد و هرگز فراموشم نمی کند ، سخت به خود می بالم .
خدایا ! با این که گناه کرده ام ، ناسپاسی نموده ام ، حتی گاهی از رحمت بی کرانت نا امید شده ام و بنده خوبی برایت نبوده ام ، اما تو مهربان هر زمان که درمانده از همه چیز و همه کس شده ام ، باز هم با آغوش باز پذیرایم بوده ای و در نهایت بزرگواری ، حمایتم کرده ای !
به راستی ای پروردگار زیبا و مهربان در برابر این همه لطف و بخشندگی تو ، چه می توانم بگویم ؟
این همه سخاوت و کرم را چگونه پاسخگو باشم ؟
خدایا ! شماره دفعاتی که در نهایت ناباوری و بهت همگان از راه های عجیب و خارق العاده ات در سخت ترین و غیر ممکن ترین شرایط یاورم بوده ای ، از حساب بیرون است .
تو خود نیک می دانی که بنده ات جز چیز هایی که تو به او بخشیده ای در چنته ندارد ، پس تمنا دارم در یافتن راه درست زندگی و به دست آوردن شادمانی ، عشق ، آرامش و سعادت حقیقی یاری ام کنی ، چرا که بدون تو هیچ ندارم و با تو از همگان بی نیازم .
خدای من ، می دانم که با این همه ، تو باز هم مرا دوست داری و همیشه و در هر لحظه مواظبم هستی ، زیرا این حدیث قدسی ات همواره در ذهنم طنین می افکند :
اگر آنان که از من روی برتافتند ، می دانستند که چقدر مشتاق دیدارشان هستم ، هر آینه از شوق جان می سپردن!

 به آرامی آغازبه مردن می کنی

اگرسفر نکنی،

اگرکتابی نخوانی،

اگربه اصوات زندگی گوش ندهی،

اگراز خودت قدردانی نکنی.

 به آرامی آغازبه مردن می کنی

زمانی که خودباوری رادرخودت بکشی،

وقتی نگذاری دیگران به توکمک کنند.

 به آرامی آغازبه مردن می کنی

اگربرده عادات خودشوی،

اگرهمیشه ازیک راه تکراری بروی،

اگر روزمرگی راتغییر ندهی،

اگررنگ های متفاوت به تن نکنی،

یااگر با افرادناشناس صحبت نکنی.

 توبه آرامی آغازبه مردن می کنی

اگراز شورو حرارت،

ازاحساسات سرکش،

و ازچیزهایی که چشمانت رابه درخشش وامی دارند،

وضربان قلبت راتندتر می کنند،

دوری کنی.

 توبه آرامی آغازبه مردن می کنی

اگرهنگامی که با شغلت یاعشقت شادنیستی ،آن راعوض نکنی،

اگربرای مطمئن درنامطمئن خطرنکنی،

اگر ورای رویاها نروی،

اگربه خودت اجازه ندهی،

که حداقل یک بار درتمام زندگیت

ورای مصلحت اندیشی بروی.

 امروز زندگی را آغاز کن!

امروز مخاطره کن!

امروز کاری کن!

نگذار که به آرامی بمیری!

شادی رافراموش نکن!

"پابلو نرودا"

"ترجمه : احمدشاملو"

هرچه بود همین بود،نه دروغ بود و نه خیال...

هر چه بود باریدن باران بود وخیال سبک شدن این بغض

رویا را در واقعیت حل کردن و نوشیدن جرعه ای بی تابی

دل بستن به نگاهی بارانی وصدایی صبور

مسخ دستانی که همیشه داغ بود از بودن

هرچه بود داشتن نگاهت بود و باز هم دلتنگی

هرچه بود ،همین بود...

تو می دانی چه شد که من ماندم و این همه سکوت؟

تو می دانی چه شد که من ماندم و این همه دلتنگی؟

تومی دانی که چه شد که من ماندم و این همه سرگردانی؟

تو می دانی چرا هر چه این نگاه می بارد،این بغض سبک نمی شود؟!

چقدرگفتم این همه بی نشان شدن دلتنگ ترم می کند؟

چقدر گفتم اینهمه زمزمه نبودن بی تاب ترم می کند؟

من گفتم اما تو باور نکردی

دلتنگ تر شدم...

بی تاب تر شدم...

بعد هم من ماندم و خودم!

من ماندم و این همه فراموشیه گاه و بیگاهی که

 به نگاهت چنگ می اندازد

من ماندم و ...

بگذریم!

نمی دانم چرا همیشه برای گفتن سهم مان دیر می رسیم!

همیشه وقتی می رسیم که دیگر هیچ نمانده جز حسرت!

نمی دانم من دیر رسیدم یا تو زود رفتی!

باورت می شود قصه تمام شده باشد

و تو مانده باشی و یک دنیا بی خیالی سرد که تن لرزان خیالت را رنجور کند

تو مانده باشی و یک دنیا توجیه؟

تو مانده باشی و یک دنیا خیالات پوچ

باورت می شود قصه تمام شده باشد و تو مانده باشی وهیچ؟

باورت شود!

قصه تمام شد!!!

تو ماندی وهیچ

بسم‌الله الرحمن الرحیم

یا مقلب القلوب و الابصار،

یا مدبراللیل و النهار،

یا محول الحول و الاحوال،

حول حالنا الی احسن الحال

بر آمد باد صبح و بوی نوروز         به کام دوستان و بخت پیروز

مبارک بادت این سال و همه سال       مبارک بادت این روز و همه روز

دوباره معجزه آب و آفتاب و زمین
شکوه جادوی رنگین کمان فروردین
شکوفه و چمن و نور و رنگ و عطر و سرود
سپاس و بوسه و لبخند و شادباش و درود
دوباره چهره نوروز و شادمانی عید
دوباره عشق و امید
دوباره چشم و دل ما و چهره های بهار

عید نوروز مبارک 

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک،
شاخه های شسته ،باران خورده ،پاک
آسمان آبی و ابر سپید،
برگهای سبز بید،
عطر نرگس ، رقص باد،
نغمة شوق پرستوهای شاد،
خلوت گرم کبوترهای مست...
نرم نرمک می‌رسداینک بهار
خوش به حال روزگار!

خوش به حال چشمه‌ها و دشتها،
خوش به حال دانه ها و سبزه ها،
خوش به حال غنچه‌های نیمه باز،
خوش به حال دختر میخک ـ که می خندد به ناز ـ،
خوش به حال جام لبریز از شراب،
خوش به حال آفتاب،

 ای دل من، گرچه ـ در این روزگار ـ
جامة رنگین نمی‌پوشی به کام،
بادة رنگین نمی‌بینی به جام،
نقل و سبزه در میان سفره نیست،
جامت ـ ازآن می که می‌باید ـ تهی است،
ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم!
ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب!
 .ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

گر نکوبی شیشة غم را به سنگ؛
هفت رنگش می‌شود هفتاد رنگ!

 "فریدون مشیری"

 چندروز بیشتر به بهار نمونده. نمی دونم چرا دلم نمی خواد این لحظات سپری بشه؟ همیشه  روز های پایانی سال رو دوست دارم، یه حال وهوای دیگه داره. یه حس قشنگی داره که در روز های اول سال نمی شه پیداش کرد. حس زنده بودن و زندگی کردن. انگار همه شادند و خوشحال؛ همه چیز قشنگ و زیباست.دلم نمی خواد سال تحویل بشه. شاید از سال جدید و اتفاق هاش می ترسم از روزهایی که نمی دونم چطوری سپری خواهند شد.به هر حال امسال هم سپری شد و گذشت و یکسال از عمرمون تموم شد.تنها فرقی که موقع سال تحویل با سالهای دیگه کرده اینه که امسال موقع سال تحویل مادر بزرگم نیست که بهمون  عیدی بده! و جاش خیلی خالی خواهد بود.

شاید این آخرین آپم در سالی که گذشت باشه. امیدوارم که در سال جدید همه لحظه هاتون سرشار از شادی و عشق باشه.

درآرزوهاي خود به دنبال دستي مهربان براي اشک هاي گاه و بيگاهم مي گشتم ؛
 به دنبال تکيه گاهي مطمئن که ناملايت زندگي را برايم بي رنگ کند؛
 دستاني پر از سيب براي کاشتن بذر انسانيت بر دل زندگي ؛
 بقچه اي از نور براي تاريکي هاي شبانه ،
 باغچه اي پر از سبزه براي گلهاي خندان طاقچه ...

امشب یه حس خیلی خوبی دارم. حسی که خیلی وقته فراموشش کرده بودم. امشب اومدم اینجا از کسی تشکر کنم که بعد از مدتها این احساس خوب رو برام زنده کرده. می خوام بهش بگم که هیچ وقت فراموشش نمی کنم.

 می دونم که خیلی کمکم کردی و می دونم که همیشه می اومدی اینجا و به حرفهای دلم گوش می کردی و کلمه به کلمه اونو می خوندی و واسه کمک به من از هیچ چیزی دریغ نکردی. امشب این پست رو فقط به خاطر خوبی ها و مهربونی ها ی تو اومدم زدم . اومدم که بگم که هیچ وقت محبت خالصانه و بی ریا تو فراموش نمی کنم و ازخدا می خوام که در تمام مراحل زندگیت موفق و شاد باشی.خواستم بگم که خیلی دوستت دارم و خوشحالم که دوست خوب و با محبتی مثل تو رو دارم.

می خواستم دیگه نه از غم بنویسم، نه دیگه از دلتنگی. ولی دلم پر غم از دست دادن عزیزی شده که یه دنیا باهاش خاطره دارم. غم کسی که برام خیلی عزیز بود و بزرگ.

دلم برای قصه هایی که برام تعریف می کرد. برای شعرهایی که با ترانه برام می خوند، دلم برای لالایی گفتن هاش تنگ شده. دیگه کی برام داستان ماه پیشونی و سیندرلا رو می گه، داستانهایی که وقتی بچه بودم و سرم رو پاهاش می گذاشتم و توی گوشم زمزمه می کرد. دلم برای لحظه هایی که به دیدنش می رفتم و از دور دستهاشو از ذوق به سینه می کوبید، دلم برای مهربونی هاش ،برای محبتهاش تنگ شده. هیچ وقت گریه رو دوست نداشت، ولی نمی دونم چرا نزدیک یه هفته است که چشم همه رو گریون کرده.

 آخ عزیز! چطوری دلت اومد،بری و تنهام بزاری، تمام مدتی که داشتن می شستنت بالای سرت بودم. چقدر التماسشون کردم که بزارن لحظه های آخر دیدارمون رو بالای سرت باشم. تمام مدت که غسلت می دادن، کفنت می کردن رو نگاه می کردم و اشک می ریختم. برای این که می دیدم روزگار به هیچ کسی وفا نکرده و داره دوباره باهام نامهربونی می کنه و تو رو از من می گیره. چقدر لحظه تلخی بود، لحظه ای که داشتن می زاشتنت داخل قبر. دلم نمی خواست که بری و تنهامون بزاری وقتی خاک می ریختن روی بدنت دلم می خواست فریاد بزنم که چطوری دلشون میاد روی کسی که تا وقتی بود واسه خودش یه دنیایی بود و یه دنیا  باهاش خاطره دارم خاک بریزند. گریه نمی کردم فقط نگاه می کردم و کاری ازم ساخته نبود.کاش عزیز می تونستم برات کاری کنم، کاش قدرت این کار رو داشتم کاش ...

وقتی همه می خواستند تنهات بزارند، یاد لالایی که برام می خوندی افتادم و اونو برات زمزمه کردم مثل همون موقع ها که برام می خوندی:

لا لا لای و لا
در این باره نظاره می کنم من
نگاه بر یک ستاره می کنم من
ستاره آسمان بزار بریزن
بیا بازی کنیم ای جان نازم

لا لا لای و لا
بنال بلبل بنال،بی چاره بلبل
تو بهر گل بنال و من بهر دل بره ام

لا لا لایی و لا
به قربان لالات شم
چطوری ازت دل بکنم ،جدا شم
دل من و دل تو هر دو تنگ
دل من شیشه و دل تو سنگ

لا لا لای و لا
اگر درد دل به کوه بگویم
کوه گریه کند و سنگ حیران بماند

لا لا لای و لا
حالا که دختر ،دختر رئیسی
قلم به دست و روی کاغذ می نویسی
قلم بردرس و کاغذ پشت زانو
چرا بهر جدایی می نویسی

لا لا لای و لا
بلندی را تو داری ،چاره رو من
قشنگی رو تو داری و چاره رو من

لا لا لای و لا....

خدایا دلم برای لالایی های قشنگش تنگ شده، برای دستهای پراز محبت و دل مهربونش.
خدایا مهربون بود و با محبت. پس تو هم، باهاش مهربون باش و رحمت خودت رو نثارش کن،آمین...

امروز مادر بزرگم فوت کرد و مارو با خاطر ه هاش تنها گذاشت.

من صبورم اما...
 بی دلیل از قفس کهنه ی شب می ترسم
 بی دلیل از همه تیرگی تلخ غروب و
 چراغی که تو را از شب متروک دلم دور کند
 من صبورم اما...
آه...
این بغض گران صبر چه می داند چیست ؟؟؟

چرا گاهی وقتها اونقدر دلت می گیره که واسه دلتنگیهات نمی دونی که به کجا و کی باید پناه ببری تا آرومت کنه و اشک چشمات هم نمی تونه واست کاری انجام بده؟

خدایا فقط صبرم را افزون کن...!

من نمی دانستم فلسفه دوستی ما انسان ها با یکدیگر چیست؟

شاید!...
ما انسان ها باهم دوست می شویم تا یکدیگر را در رسیدن به کمال کمک کنیم.با هم دوست می شویم تا طرف مقابلمان را شاد کنیم و خودمان هم نشاط را مزه مزه کنیم .
دوست می شویم تا تنهایی یکدیگر را فراری دهیم به سمت ابد.ما...
من نمی دانستم فلسفه دوستی من و تو چیست؟
من مدام فقط باید به نبودنت فکر کنم!
مزه تنهایی تمام وجودم را گرفته !
دیگر نمی دانم شادی چه طعمی دارد!
من هر روز را با تکرار عبارت های تاکیدی و مثبت شروع می کنم.
یک احساس خوبی در رگهایم وول می خورد با این کار.
اما ... فقط کافی ست به خلا نبودنت فکر کنم.
دیگر خبری از آن احساس خوشایند نیست که نیست!
لطفا فلسفه دوستی بین خودمان را برای من تعریف کن؟!لطفا!
تو چگونه می توانی بدون من زندگی کنی؟!
تویی که می گفتی "دوستت دارم"
تویی که با مهربانی هایت به من خاطر نشان می کردی که برایت ارزش دارم.
حالا فلسفه این تنهایی و دلتنگی و... چیست ؟
این فقدان خواسته یا ناخواسته ات را ترجمه کن برایم ،شاید خمودگی دست از سرم بردارد.
من این شهر شلوغ غربت زده را نمی خواهم.
این پله های روز افزون پیشرفت را بی تو دوست ندارم.
دارم با پرنده ها و درخت ها بیگانه می شوم! این بیگانگی بزرگترین فاجعه زندگی من است.(البته بعد از فاجعه کوچ کردن تو!)
کاشکی دیر نشود!
کاشکی جنون دست از سرنوشته های من بردارد،کاشکی !
دلم برای سلام های خوش طعمت تنگ شده،ای عزیز روزهای زندگیم!
دلم برایت تنگ شده ،ای عزیزی که به من تکرار جمله "دوستت دارم "را آموختی !
نمی دانم چرا تو دلت برایم تنگ نمی شود؟!
مگر نمی گویند دل به دل راه دارد؛
مگر نه اینست که هر لحظه به یاد توام ؛
مگر تو نبودی که حرفهایم را از چشمانم می شنیدی؛
مگر تو نبودی که دلتنگی را برایم معنی کردی؟؟
مگر خدا که حرفهایم را می شنید برایت نگفت ؟!
مگر ستاره ها دلتنگیهایم را برایت نشمردند؟!
مگر باران گریه های هر شبم را به دستانت نسپرد؟!
دلم برایت تنگ شده بود مگر اضطراب سلام هایم به سکوتت نمی رسید؟!
مگر تو نبودی آن کس که مرا از ویرانی نجات داد؟می خواهی غروبم را تماشا کنی؟!!
مگر تو نبودی از هر چهار گوشه ی دنیا دل را به هم منطبق می دادی !
امروز از روزهایی است که از نگاهت می ترسم !
از چشمهای پر غضب بر افروخته ات می ترسم !
دیگر از بیان احساسم به تو می ترسم!
دیگر از گفتن دوستت دارم به تو می ترسم!!
چرا مرا نجات نمی دهی از این همه دغدغه !!!؟
می بینی؟! سطر به سطر نوشته هایم لهجه دلتنگی شدید به خود گرفته اند؟!
راستی!این نوشته ها را هنوز می خوانی؟!!
اگر پاسخت "آری" ست کاری بکن که فلسفه دوستی زیباترین فلسفه زندگی مان بشود.

خدایا،دنیا برام خیلی کوچیک شده اونقدر کوچیک

که قدرت نفس کشیدن رو ازم گرفته !

خدایا در عجبم که چرا هنوز چشمه اشکم خشک نشده!

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد
همه اندیشه ام اندیشه فرداست
وجودم از تمنای تو سرشاراست
 زمان در بستر شب خواب و بیدار است
 هوا آرام شب خاموش راه آسمان ها باز
 خیالم چون کبوترهای وحشی می کند پرواز 
 رود آنجا که می یافتندکولی های جادو گیسوش شب را 
  همان جا ها که شب ها در رواق کهکشان ها خود می سوزند 
 همان جاها که اختر ها به بام قصر ها مشعل می افروزند
 همان جاها که رهبانان معبدهای ظلمت نیل می سایند
 همان جا ها که پشت پرده شب دختر خورشید فردا را می آرایند 
 همین فردای افسون ریز رویایی
 همین فردا که راه خواب من بسته است
همین فردا که روی پرده پندار من پیداست 
همین فردا که ما را روز دیدار است
همین فردا که ما را روز آغوش و نوازش هاست 
 همین فردا همین فردا
من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد 
زمان در بستر شب خواب و بیدار است
سیاهی تار می بندد
چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است
 دل بی تاب و بی آرام من از شوق لبریز است
به هر سو چشم من رو می کند فرداست
سحر از ماورای ظلمت شب می زند لبخند
قناری ها سرود صبح می خوانند
من آنجا چشم در راه توام ناگاه
ترا از دور می بینم که می آیی
 ترا از دور می بینم که می خندی
ترااز دورمی بینم که می خندی و می آیی
نگاهم باز حیران تو خواهدماند 
سراپا چشم خواهم شد
ترا در بازوان خویش خواهم دید 
سرشک اشتیاقم شبنم گلبرگ رخسار تو خواهد شد
تنم را از شراب شعر چشمان تو خواهم سوخت 
  برایت شعر خواهم خواند
برایم شعر خواهی خواند
تبسم های شیرین ترا با بوسه خواهم چید
وگر بختم کند یاری
در آغوش تو 
 ای افسوس
 سیاهی تار می بندد
چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است 
هوا آرام شب خاموش راه آسمان ها باز 
زمان در بستر شب خواب و بیدار است

«فریدون مشیری»

در ايستگاه قطار به انتظار نشسته ام. مي گويند قرار است قطار خوشبختي بيايد. سالهاست كه دراين ايستگاه به ريل هاي زندگي چشم دوخته ام تا ببينم چه موقع  چرخهاي قطار خوشبختي بر روي ريلها خواهد لغزيد.

 صداي سوت قطاري مي آيد و كم كم قطار را مي بينم . مي گويند قطار زندگي است سفيد, سفيد,سفيد... صداي گريه نوزادي را با صداي سوت قطار به گوشم مي رسد. نوزاد اولين نفس عشق را مي كشد به سرعت باد از كنارم مي گذرد و من به انتظار نشستم.

باز صداي سوت قطار سكوت مرا مي شكند، مي گويند قطار عشق است. مي خواهم زودتر آن را ببينم. از دور دستها پيدا مي شود. با خود عشق را هم راه مي آورد,سرخ سرخ سرخ. دختركي دستان كوچكش را براي من تكان ميدهد و مادرش او را به داخل قطار مي كشد، چقدر قطار عشق زيباست.

 پس قطار خوشبختي كي به ايستگاه خواهد رسيد؟؟؟

 باز صداي سوت قطار سكوت لحظه هايم را مي شكند. ريل هاي زندگي اين بار چه توشه اي همراه دارند؟ قطار جاودانگي و صدايي الله اكبر سبز، سبز، سبز... مردسوزن بان به كنارم مي آيد و در گوشم زمزمه مي كند كه بايد برود. سوار قطار ابديت مي شود و مي رود. تنها شدم او هم رفت.

 ديگر چشمانم سويي ندارد. صدايي به گوشم مي رسد صداي سوت قطاراست. قطار خوشبختي مي آيد. چقدر زيباست هفت رنگ عشق ومن با آن همراه مي شوم. مي بينم خوشبختي در لحظه هاي گم شده من بوده است و من چه بيهوده سالها به انتظار آن نشسته ام. خوشبختي در نگاه مرد سوزن بان,  در دستان دخترك كوچك نهفته بود. خوشبختي خود من بودم، فكرم، عشقم و خدا كه هميشه با من بود.

شاید دیگر مرا نشناسی!شاید مرا به یاد نیاوری،اما من خوب تو را می شناسم،ما همسایه شما بودیم و شما همسایه ما و همه مان همسایه خدا.

یادم می آید گاهی وقت ها می رفتی و زیربال فرشته ها قایم می شدی و من همه آسمان را دنبالت می گشتم، تو می خندیدی و من پشت خنده ها پیدایت می کردم.

خوب یادم هست که آن روزها عاشق آفتاب بودی.توی دستت همیشه قاچی از خورشید بود،نور از لای انگشت های نازکت می چکید.راه که می رفتی،ردی از روشنی روی کهکشان می ماند.

یادت می آید؟گاهی شیطنت می کردیم و می رفتیم سراغ شیطان.تو گلی بهشتی به سمتش پرت می کردی و او کفرش در می آمد. اما زورش به ما نمی رسید.فقط می گفت:همین که پایتان به زمین برسد،میدانم چطور از راه به درتان کنم.

تو شلوغ بودی،آرام و قرار نداشتی.آسمان را روی سرت می گذاشتی و شب تا صبح از این ستاره به آن ستاره می پریدی و صبح که می شد در آغوش نور به خواب می رفتی.

اما همیشه خواب زمین را می دیدی.آرزویی،رویاهای تو را قلقلک می داد.دلت می خواست به دنیا بیایی و همیشه این را به خدا می گفتی،و آن قدر گفتی و گفتی،تا خدا به دنیایت آورد.من هم همین کار را کردم،بچه های دیگر هم ،ما به دنیا آمدیم و همه چیز تمام شد.

تو اسم مرا از یاد بردی و من اسم تورا.ما دیگر نه همسایه هم بودیم و نه همسایه خدا،ما گم شدیم و خدا را گم کردیم.....

دوست من،همبازی بهشتی ام! نمی دانی چقدر دلم برایت تنگ شده.هنوز آخرین جمله خدا توی گوشم زنگ می زند:از قلب تو تا من،یک راه مستقیم است،اگر گم شدی از این راه بیا.

بلند شو،از دلت شروع کن .شاید دوباره همدیگر را پیدا کنیم...!

سلام می کنم به باد،
به بادبادک و بوسه،
به سکوت و سوال
و به گلدانی،
که خواب گل همیشه بهار می بیند!

سلام می کنم به چراغ،
به «چرا» های کودکی،
به چالهای مهربان گونه ی تو!
سلام می کنم به پائیز پسین پروانه،
به مسیرِ مدرسه،
به بالش نمناک،
به نامه های نرسیده!

سلام می کنم به آفتاب و آرزوی آمدنت!
سلام می کنم به کوچه، به کلمه،
به چلچله های بی چهچهه،
به همین سر به هوایی ساده!
سلام می کنم به بی صبری،
به بغض، به باران،
به بیم باز نیامدن نگاه تو...

روزها می گذرد و تو دورتر و سخت تر می شوی و من محوتر...!
هر روز که می گذرد تو زیباتر می شوی و من ...!
کاش هیچ روزی نگذرد تا فاصله تو با من بیشتر نشود...!

تا حالا برات اتفاق افتاده که یه جایی بری و وقتی رفتی اونجا ببینی که چقدر دوست داری که همونجا بمونی و دیگه نیایی. ولی مجبور هستی که بیایی و هنگام خداحافظی به چشم های صاحب خونه زل می زنی و منتظر می مونی که ازت بخواد بمونی و نری. اگه این کار رو بکنه انگار از ته دلت یکی فریاد می زنه، آخ جون...!!! و اما، اگه کسی بهت نگه بمونی و مجبور بشی که بری موقع رفتن یه چیزی در درون با تمام وجود فریاد می زنه که من نمی خوام برم!!! می خوام بمونم!!! نزار که برم!!! بزار که بمونم!!! ولی می ببینی که چاره ای جز رفتن نداری. گاهی وقتها قطره های اشک تو چشمات جمع می شن. گاهی وقتها با گریه می ری و گاهی وقتها هم ظاهرت رو خندان نشون می دی،ولی در درونت یه غوغایی از دلتنگی فریاد می زنه! یه حس غریبی داری که قابل گفتن نیست و وقتی داری می ری هی پشت سرت رو نگاه می کنی، به امید اینکه شاید بهت بگن که بمونی و نری ولی ...

می دونی من هم الان همین حس رو دارم. دوست دارم که ازم بخوایی بمونم و نرم. ولی می دونم داره دیر میشه، دارم کم کم میرم، بدون اینکه خودم بخوام. دارم دور می شم، بدون اینکه بدونی و من همچنان به راه رفتن ادامه می دم و به پشت سرم نگاه می کنم تا شاید یکی بهم بگه بمون .. می دونی اگه الان بهم نگی بمونم واسه همیشه دیر میشه، خیلی دیر...!

دلم را سپردم به بنگاه دنیا
و هی آگهی دادم اینجا و آنجا
و هر روز برای دلم
مشتری آمد رفت
و هی این و آن
سرسری آمد و رفت
ولی هیچ کس واقعا
اتاق دلم را تماشا نکرد
دلم قفل بود
کسی قفل قلب مرا وا نکرد
یکی گفت :
چرا این اتاق پر از دود و آه ست !!!!!!
یکی گفت :
چه دیوار هایش سیاهست!!!!!
یکی گفت :
چرا نور اینجا کم است ؟؟؟؟!!!!!
و آن دیگری گفت :
انگار هر آجرش
فقط از غم و غصه و ماتم است
و رفتند و بعدش
دلم ماند بی مشتری
و من تازه آن وقت گفتم
خدایا تو قلب مرا میخری ؟؟؟
و فردای آن روز خدا آمد و تو قلبم نشست
و در را به روی همه
پشت خود ببست
و من روی آن در نوشتم ببخشید دگر
برای شما جا نداریم
از این پس به جز او
کسی را نداریم

سلام بر اولین آموزگار زندگیم،
سلام بر مهربانیت،
 سلام بر محبتهای صادقانه و خالصانه ات،
 سلام بر ایثار و فداکاریت،
سلام به پاکی و پاک دامنیت،
سلام بر صفا و یکرنگیت،
 سلام به عشق و دلسوزیت،
 سلام بر توی ای مادرم،
 سلام و هزاران گل بوسه های خالصانه ام تقدیم به تو که بهترینی...
ای الهه عشق دوستت دارم و دوستت خواهم داشت.

مادرم،
 قشنگم،مهربونم، ای عزیز تر از جانم،
 روزت مبارک!!!